Πρωτοκολλα των Σοφων της Σιων

Ο τιτλος του κατωθι βιντεο και το περιεχομενο του αποτελουν μια συμφωνια μας ως προς τις αναμφισβητητα ευστοχες επισημανσεις της προσωπικοτητας Χιτλερ περι του ιουδαϊκου υλισμου οπου δεν καταλαβαινει απο καθεστωτα ειτε βαπτιζονται ‘Δημοκρατιες’ ειτε ειναι Δικτατοριες οπως η Εθνικοσοσιαλιστικη της περιοδου του μεσοπολεμου.

 

Ο σύγχρονος εβραϊσμός

 

Εκεί όπου τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» είχαν εκπληκτική επαλήθευση, ήταν η Κομμουνιστική Επανάσταση. Ο Τσορμπατζής γράφει: «Είναι ατυχής η σύμπτωσης, ότι πλείσται διατάξεις των Πρωτοκόλλων εφηρμόσθησαν κατά γράμμα εν Ρωσία υπό των οργανωτών του Σοβιετισμού και ότι πάσαι οι απανταχού του κόσμου απόπειραι μεταδόσεως του μπολσεβικικού μιάσματος οφείλονται εις αποδεδειγμένας πρωτοβουλίας και ηγεσίας εβραϊκάς. Αυτόκλητοι αντιπρόσωποι του Εβραϊκού Γένους ετόλμησαν να ταυτίσουν την έννοιαν του Μπολσεβικισμού και του Εβραϊσμού, εκθέσαντες και εαυτούς και τους εν Ρωσία ομογενείς εις απελπιστικόν αδιέξοδον και το ταλαίπωρον Έθνος των ολόκληρον εις την αδικωτέραν και τρομερωτέραν των υπονοιών εν τη συνειδήσει της πεπολιτισμένης Ανθρωπότητος». Θα ήταν πραγματικά ανεξήγητο το ερώτημα, πώς οι αιώνιοι αστοί και κεφαλαιοκράτες Εβραίοι μετετράπησαν αιφνίδια σε διαπρύσιους υπερασπιστές των εργατών, αν δεν εγνώριζε κανείς τις περικοπές των «Πρωτοκόλλων»: «Θα κατεβάσουμε στους δρόμους τις μάζες των εργατών… Εμείς θα παραστήσουμε τους ελευθερωτές των εργατών, εξωθώντας τους να ενταχθούν στις γραμμές των σοσιαλιστών, των αναρχικών, των κομμουνιστών»!

Ενώ ο Σοσιαλισμός του 19ου αιώνος και όλοι οι σοσιαλιστές ηγέτες και κόμματα ήσαν τότε έντονα αντισημιτικά, βλέπουμε να αναπηδά μετά το 1860 το κομμουνιστικό κίνημα υπό ηγεσία εβραϊκή. Ο Ιωάννης Πασάς γράφει σχετικώς: «Οι Εβραίοι κεφαλαιούχοι και τραπεζίται ανά τον κόσμον, με την προτροπήν και τας υποδείξεις των Ραββίνων, εχορήγουν αφθόνως τα οικονομικά μέσα εις την Α’ Διεθνή και τους μετέπειτα ηγέτας του διεθνούς κομμουνισμού. Άπαντες οι αρχηγοί των διαφόρων αριστερών κομμάτων των Ευρωπαϊκών χωρών και της Αμερικής, κατά περίεργον σύμπτωσιν, ήσαν Εβραίοι. Αλλ’ η σύμπτωσις δεν ήτο τυχαία, αλλ’ αποτέλεσμα της γενομένης εργασίας των Νεομεσσιανιστών».

Ο ίδιος ο Κάρολος Μαρξ ήταν, ως γνωστόν, Εβραίος. Κατά τον Μπακούνιν, ο χαρακτήρας του Μαρξ ως ανθρώπου ήταν φιλόδοξος, αδυσώπητος, αυταρχικός, ζηλότυπος, πονηρός, βίαιος και μηχανορράφος, «όπως ο Ιεχωβά, ο θεός των προγόνων του». Ο Μπακούνιν υπαινίσσεται τις σχέσεις του Μαρξ με τους Ρότσιλντ και πολλούς Εβραίους του Τύπου, γράφει δε σκωπτικά, ότι αυτός «πατάει με το ένα πόδι στην Τράπεζα, με το άλλο στο σοσιαλιστικό κίνημα και με τον πισινό στην γερμανική εφημεριδογραφία».

Ο Μαρξ, ανατρέποντας έμμεσα την αντισημιτική παράδοσι των σοσιαλιστών, υποβαθμίζει το εβραϊκό πρόβλημα. Υποστηρίζει ότι λαός εβραϊκός δεν υπάρχει, ότι οι Εβραίοι ζουν με χίμαιρες και πρέπει να εγκαταλείψουν τον εθνικισμό τους, ότι «οι Χριστιανοί κατέστησαν (στον κόσμο του χρήματος) Εβραίοι» και ότι «από τα σπλάχνα της η αστική κοινωνία παράγει συνεχώς τον Εβραίο». Για την λύση του εβραϊκού ζητήματος ο Μαρξ προσθέτει τη συνταγή: Να καταργηθεί η αστική κοινωνία, η οποία είναι εξεβραϊσμένη πνευματικά. Έτσι ο Μαρξ έντεχνα συνέβαλε στην μείωση του αντισημιτικού ρεύματος την ίδια τακτική αδιαφορίας για τους Εβραίους ετήρησαν και όλοι οι τότε κομμουνισταί ηγέται, Εβραίοι (Κάουτσκυ, Μπέμπεκ, Λίμπκνεχτ, Εδ. Μπερνστάιν) και μη (Έγκελς). Όταν δε ο Μπολσεβικισμός επικράτησε στην Ρωσία, εν ονόματι της αντιθρησκευτικής του θέσεως κατεδίωξε μεν τον Χριστιανισμό, όχι όμως και τον Ιουδαϊσμό με τις συναγωγές του…

Υπάρχουν άλλωστε αναλογίες βάθους μεταξύ Ιουδαϊσμού και Μαρξισμού. Και οι δύο μεταθέτουν την λύτρωση της ανθρώπινης ζωής στο απώτερο μέλλον (στον μεσσιανικό ή στον κομμουνιστικό παράδεισο), και οι δύο υποτάσσουν την θέληση του ανθρώπου σε μία αδέκαστη διαλεκτική (τον Νόμο του Ιεχωβά ή την ταξική πάλη) (α). «Υπ’ αυτήν την έννοια» γράφει ο Heartle, «ο Μαρξ μόνον θρησκευτικά υπερέβη τον Ιουδαϊσμό, όχι δε από απόψεως κοινωνιολογικής και ηθών».

Και βεβαίως η κατάργηση των Εθνών και των συνόρων, ο ακρογωνιαίος λίθος των εβραϊκών επιδιώξεων, απετέλεσε και ακρογωνιαίο λίθο του Μαρξισμού (β). Πέραν τούτων, η τάσι για ισοπεδωτισμό είναι χαρακτηριστική και για τον Εβραϊσμό και για τον Μαρξισμό. Σε τελευταία δε ανάλυση, και οι δύο βλέπουν μόνον κοινωνίες, ποτέ δε κοινότητες – δηλαδή βλέπουν τους ανθρώπους συνδεδεμένους μόνον οικονομικά, όχι δε με συγγένεια, με αγάπη, με ιδανικά. Όπως γράφει ο Lazare, «ο Εβραίος μετέσχε στην επανάσταση, αλλά μετέσχε ως Εβραίος και παραμένοντας Εβραίος» (γ).

Είναι αναμφισβήτητο ότι η μέγιστη πλειονότης των Εβραίων δεν είναι συνειδητά ούτε Ιουδαϊσταί ούτε Νεομεσσιανισταί ούτε Σιωνισταί. Οι Εβραίοι γενικά δεν είναι τίποτε άλλο, παρά άτομα, άτομα αποκομμένα από κάθε οργάνωση, κάθε ιδεολογία, άτομα εγωϊστικά, χωρίς ιδανικά, χωρίς πατρίδα. Μέσα στους κόλπους τους υπάρχουν και θρησκευόμενοι Ιουδαίοι και άθεοι, υπάρχουν και Ιουδαϊσταί και Σιωνισταί, όπως υπάρχουν και Νεομεσσιανισταί. Εκείνο όμως που δεν υπάρχει – έστω και αν συχνά λέγεται –, είναι Αγγλοεβραίοι ή Γαλλοεβραίοι ή Ελληνοεβραίοι, υπό την έννοια της διπλής εθνικότητος. Οπουδήποτε κι αν ζουν οι Εβραίοι, αδιαφορούν τελείως για τους λαούς και τα οράματά τους και αντιπαθούν τον εθνισμό τους (δ). Τον Σιωνισμό τον χρησιμοποιούν μόνον σαν «άλλοθι», για να ισχυρισθούν πως έχουν κι αυτοί πατρίδα, ενώ η ψυχοσύνθεση τους ωθεί αυτούς στην Διασπορά. Είναι στους λόγους μεν Σιωνισταί, στα έργα δε Ιουδαϊσταί. Ενσυνείδητοι Νεομεσσιανισταί είναι βέβαια λίγοι, αλλά αυτοί είναι και οι ικανότεροι, γι’ αυτό δε και επικινδυνωδέστεροι. Όλοι πάντως οι Εβραίοι πιστεύουν στον ιδιαίτερο τρόπο ζωής τους (το Jewry), η δε Συναγωγή τους συνδέει και τους υπενθυμίζει τον Εβραϊσμό τους. Αλλά ο καθένας απ’ αυτούς τον ερμηνεύει διαφορετικά. Οι περισσότεροι, κονφορμισταί Ιουδαίοι, αρκούνται στα τυπικά τους έθιμα, ενώ πολλοί ονειρεύονται και πιστεύουν στην επικράτηση της εβραϊκής φυλής μια μέρα στον κόσμο. Λίγοι όμως Εβραίοι είναι ενθουσιώδεις σωβινιστές και αγωνίζονται είτε για τον σκοπό αυτό (Νεομεσσιανισμός) είτε για την κρατική τους αποκατάσταση (Σιωνισμός) (ε). Για τους φιλοξενούντες πάντως λαούς οι Εβραίοι, είναι σώμα ξένο και διαβρωτικό.

Είτε το επιδιώκουν είτε όχι, διαλύουν τους πολιτισμούς και τα κράτη, μέσα στα οποία ζουν (στ).

Ας μην φανταζόμαστε λοιπόν τους Εβραίους σαν μία τρομερή παγκόσμια δύναμη, δύναμη σκοτεινή και ακατανίκητη. Ούτε η ευφυΐα τους ούτε οι ικανότητές τους δικαιολογούν τέτοια μεγαλοποίηση. Μπορούν βεβαίως να καταστρέφουν, αλλά δεν μπορούν να επικρατούν. Επανειλημμένα έχουν χάσει στα «παιχνίδια» τους. Και η περίπτωση του Κομμουνισμού ήταν τέτοια, όπως ήταν άλλωστε και του Ισλαμισμού – ο οποίος μάλιστα έχει καταστεί σήμερα ο πρώτος τους εχθρός. Στην Ρωσία ήταν αρκετή η εμφάνιση ενός αγροίκου Στάλιν, για να καταρρεύσει ό,τι είχαν επί έναν αιώνα οικοδομήσει.

Ο Στάλιν, γνωρίζοντας τον διεθνιστικό στόχο του εβραϊσμού, αντέδρασε. Η σύγκρουση του με τον Τρότσκυ υπήρξε η πρώτη φάση της διαστάσεως εβραϊσμού – κομμουνισμού. Ο Στάλιν ήθελε μία Μεγάλη Ρωσική Αυτοκρατορία, πράγμα βεβαίως που δεν συνδυαζόταν με την παγκόσμια ανεθνική κοινωνία του ορθόδοξου μαρξισμού (ζ). Και μετά 10 χρόνια (1936-38) ήλθε η δεύτερη φάση της ρήξεως, όταν τυφεκίσθηκαν όλοι οι Εβραίοι ηγέτες των Σοβιέτ (Μπουχάριν, Καμένεφ, Ζηνόβιεφ κ.λπ) (η). Αλλά έμειναν ακόμη μερικοί «προσαρμοστικοί» Εβραίοι. Η τρίτη και τελειωτική φάση υπήρξε η ίδρυση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο του Κράτους του Ισραήλ και η κατ’ ανάγκην εξάρτηση τούτου από τις ΗΠΑ. Ο Μαρξισμός, τέκνο του Εβραϊσμού, είχε μετατραπεί φίδι για τον ίδιο.

Η δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ υπήρξε βεβαίως το μεγάλο επίτευγμα του Σιωνισμού, αλλά και το έμμεσο αποτέλεσμα των Γερμανικών διώξεων του Πολέμου. Οι Εβραίοι με τον τρόπο αυτό εξασφάλισαν τα νώτα τους για το μέλλον. Ο Schlamm γράφει: «Ασφαλώς είναι δυνατές και στο μέλλον εθνικές διεγέρσεις κατά του εβραϊσμού. Αλλά την προσεχή φορά δεν θα γίνει πογκρόμ. Θα γίνει πόλεμος». Το Ισραήλ κατέστη ο επίσημος θεματοφύλακας των συμφερόντων του εβραϊσμού της Διασποράς. Αυτό όμως συνέβη, χωρίς οι Εβραίοι να μετατραπούν σε υπηκόους του νεοτεύκτου Κράτους τους. Συνεχίζουν να παριστάνουν τους αφοσιωμένους πολίτες των ξένων Κρατών, επιφυλασσόμενοι να κάμουν χρήση της διπλής ιθαγενείας μόνον σε περίπτωση «εθνικής διεγέρσεως» εναντίων τους.

Το Ισραήλ δεν περιέλαβε στους κόλπους του παρά 3 μόνον εκατομμύρια Εβραίων επί συνόλου 18 περίπου της Διασποράς. Οι περισσότεροι μάλιστα των Ισραηλιτών προέρχονται από υποχρεωτική μετανάστευση από τις πλησίον αραβικές χώρες. Οι γνήσιοι Σιωνισταί της Ευρώπης, που μετανάστευσαν στο Ισραήλ, δεν υπερβαίνουν το 5% του διεθνούς Εβραϊσμού – από δε την Αμερική μόλις το 0,02%. «Από την ίδρυσι του εβραϊκού Κράτους», γράφει ο Schlamm, «μετανάστευσαν από εκεί προς Αμερική, σαν την γη της επαγγελίας, σχεδόν τριπλάσιοι Ισραηλίτες από όσοι Εβραίοι της Αμερικής ήλθαν στο Ισραήλ»! Και προσθέτει ο Schlamm με πικρία: «Η σιωνιστική elite, η οποία σοβαρά επεδίωξε και ίδρυσε το Ισραήλ, υπήρξε ένα ελάχιστο τμήμα του υποψηφίου έθνους – ούτε ένα δέκατο. Η μέγιστη πλειοψηφία των Εβραίων του κόσμου δεν συμμετέχει στο κοσμοϊστορικό γεγονός της εβραϊκής εξυγιάνσεως» (θ).

Βάσει άλλωστε της Συνθήκης των Σεβρών του 1920 (άρθρα 22 και 129) είχε από τότε ιδρυθεί υπό αγγλικήν εντολή η Παλαιστίνη, όπου εδικαιούντο οι Εβραίοι να μεταναστεύσουν και να λαμβάνουν ισραηλινή ιθαγένεια. Ελάχιστοι όμως το έκαναν. Η Διασπορά τους άρεσε περισσότερο, παρά μία πατρίδα. Και αυτό συνεχίζεται και τώρα. Σήμερα δε, όπως γράφει ο Εβραίος Schlamm, έχουμε πια «μία εκουσία διασπορά, πράγμα που αποτελεί φρικτή έννοια». Και στρεφόμενος προς τον κόσμο ο Schlamm καταγγέλλει με απογοήτευση: «Ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει, τι θέλουν οι Εβραίοι: Η μεγάλη πλειονότις των Εβραίων δεν θέλει να πάει στο Ισραήλ»!

Η συμβίωση όμως των Εβραίων με τους άλλους λαούς θα δημιουργεί πάντοτε προβλήματα (ι). «Η θεραπευτική απάντηση στον αντισημιτισμό είναι είτε συνεπής Σιωνισμός είτε συνεπής απορρόφηση. Η δημιουργία του εβραϊκού Κράτους εδημιούργησε επί τέλους και τις δύο δυνατότητες – για πρώτη ίσως και τελευταία φορά». Η μειονότης των Σιωνιστών που κατοικεί το Ισραήλ απέδειξε σήμερα ότι δεν στερείται από ικανότητες οργανώσεως κράτους, ακόμη και από γενναιότητα. Αυτό το έθνος της διασποράς όμως οφείλει κάποτε να αντιληφτεί, πως η περαιτέρω συμβίωση του ανάμεσα στους άλλους λαούς είναι ανέφικτη. Τώρα δε, με την ύπαρξη του δραστήριου εβραϊκού Κράτους, έχουν πρόσθετο λόγο οι λαοί να θεωρούν ως ξένους τους Εβραίους. Τους βλέπουν να πανηγυρίζουν με τις επιτυχίες του, να θλίβονται με τις ατυχίες του, να συμμετέχουν νοερά στην πορεία του.

Τώρα ο αντισημιτισμός θα ήταν υπερβολική πολυτέλεια και μάλλον τιμή θα προσέδιδε στους Εβραίους. Με την ύπαρξη του Κράτους του Ισραήλ έχει και για τους φιλοξενούντες λαούς απλοποιηθεί πια το πρόβλημα: Έχουν τώρα οι λαοί το δικαίωμα να άρουν την ιθαγένεια από τους Εβραίους πολίτες. Να εφαρμόσουν δηλαδή την παλαιά προτροπή του φιλοσόφου Johann Fichte: «Να δίδονται ανθρώπινα δικαιώματα στους Εβραίους, αλλά όχι πολιτικά δικαιώματα, αφού ανήκουν σε άλλο κράτος». Έχουν το δικαίωμα να εφαρμόσουν και οι λαοί την εντολή της εβραϊκής Βίβλου: «ο δυνήσ καταστσαι π σεαυτν νθρωπον λλότριον, τι οκ δελφός σού στι» (ια).

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(α)
Ο Αδ. Χίτλερ έλεγε σχετικά: «Οι κομμουνισταί υπόσχονται την ευτυχία επί της Γης – πράγμα που αποτελεί την διαφορά μεταξύ Μαρξισμού και χριστιανικής θρησκείας –, αλλά την τοποθετούν στο μέλλον. ο Μαρδοχαίος Μαρξ, σαν καλός Εβραίος, περίμενε τον Μεσσία. Μετέφερε όμως τον Μεσσία του στον ιστορικό υλισμό, τοποθετώντας την γήινη ευτυχία στο τέρμα μιας εξελίξεως σχεδόν χωρίς τέλος». Και κατά τον Εβραίο Lazare, «ο Μαρξ έγινε ένας σαφής και καθαρός Ταλμουδιστής, ένας Ταλμουδιστής με δράσι στην Κοινωνιολογία».

(β)
Για την ιστορία αναφέρουμε ότι ο πρώτος κομμουνιστής υπήρξε ο Εβραίος σεΐχης Μπεντρεντίν, που ζητούσε την συναδέλφωση Βυζαντινών και Οθωμανών. Εξετελέσθη από τους Οθωμανούς το 1416.

(γ)
Είναι γνωστή από την Ιστορία η τεράστια και αποφασιστική συμβολή του Διεθνούς Εβραϊσμού στην Κομμουνιστική Επανάσταση. Από τους 554 ηγέτες του Λενινισμού, οι 447 ήσαν Εβραίοι, από δε τους 26 υπαρχηγούς του Λένιν ήσαν 18 οι Εβραίοι.

(δ)
Ο Εβραίος είναι το άκρο αντίθετο του ευπατρίδη. Το λέγει και ο Νίτσε με τον ιδιάζοντα τρόπο του: «Όχλος – σύμφυρμα: όλα σ’ αυτόν είναι ανακατωμένα με όλα, ο άγιος με τον τιποτένιο, ο ευπατρίδης με τον Εβραίο». Κι ο Ερνέστος Ρενάν μονολογεί: «Ο Εβραίος, αυτό το πλάσμα το ξένο προς όλα τα ένστικτά μας περί τιμής, υπερηφάνειας, δόξης, λεπτότητας και τέχνης. Το πρόσωπο τούτο το τόσον ολίγο στρατιωτικό, το τόσον ολίγο ιπποτικό, το οποίο δεν αγαπά ούτε την Ελλάδα ούτε την Ρώμη ούτε την Γερμανία και στο οποίο οφείλουμε εν τούτοις την θρησκεία μας, έτσι ώστε ο Ιουδαίος να έχει το δικαίωμα να λέγει προς τον Χριστιανισμό “είσαι και συ Εβραίος κατωτέρας τάξεως”…»!

(ε)
Είναι πολύ σύνηθες το λάθος να αποδίδεται στον Σιωνισμό η δράσι της Διασποράς. Στην πραγματικότητα, ο ειλικρινής Σιωνισμός είναι η κατάργηση της Διασποράς και η εθνικιστική δράσι του ιδίου του Κράτους του Ισραήλ.

(στ)
Ο Γερμανός πολιτειολόγος Arthur Ehrhardt έγραφε: «Αναμφιβόλως, μέχρι τώρα επανειλημμένα κατόρθωσαν οι Εβραίοι να μεταπηδήσουν από έναν καταπίπτοντα πολιτισμό σ’ έναν άλλο νέο, ανερχόμενο. Αλλ’ όλοι αυτοί οι πολιτισμοί ήσαν δημιουργημένοι από συγγενείς, από «λευκούς» λαούς. Ούτε στην Κίνα ούτε στον ταραχώδη έγχρωμο κόσμο θα μπορέσουν ποτέ να βάλουν πόδι. Γι’ αυτό θα έπρεπε να σκεφθούν το τέλος, πριν είναι πολύ αργά. Ευρίσκονται μαζί μας – είτε το θέλουν είτε όχι! – σ’ ένα σκάφος, που έχει καταστεί  πολύ εύθραυστο»

(ζ)
Στον Τρότσκυ είχε αναθέσει ο εβραϊσμός την ποδηγέτηση του νεοπαγούς καθεστώτος. Ο Μ. Κοέν έγραφε στις 12.4.1919 στην εφημερίδα «Κομμουνιστής» του Χαρκόβου: «Μπορεί να πει κανείς χωρίς υπερβολή, ότι η μεγάλη ρωσική κοινωνική επανάσταση υπήρξε έργο των Ιουδαίων και αυτοί, όχι μόνον κατηύθυναν την υπόθεση, αλλά και πήραν στα χέρια τους το ζήτημα των Σοβιέτ. Εμείς οι Εβραίοι μπορούμε να είμαστε ήσυχοι, εφ’ όσον η ανώτατη διεύθυνση του Ερυθρού Στρατού θα είναι στα χέρια του Λέοντος Τρότσκυ».

(η)
Τότε ήταν που είχε ελπίσει ο Χίτλερ σε προσέγγιση με τον Στάλιν: «Ο βίαιος τρόπος με τον οποίο ο Στάλιν εξόντωσε την ηγεσία των Εβραίων διανοουμένων, που του είχε προσφέρει την εκδούλευση να επισπεύσει την αποσύνθεση της τσαρικής αυτοκρατορίας, μου είχε δώσει μίαν ελπίδα. Σκεπτόμουν ότι δεν ήθελα να επιτρέψει στους διανοούμενους εκείνους να διαλύσουν και την στρατιωτική αυτοκρατορία, που εκείνος είχε δημιουργήσει – που δεν είναι, κατά βάθος, παρά η πνευματική κληρονομιά της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Πέτρου»

(θ)
Ο Schlamm ισχυρίζεται μάλιστα ότι ούτε οικονομικώς συμβάλλουν οι Εβραίοι της Αμερικής για το Ισραήλ, τούτο δε παρά το επιχείρημά τους «ποιός λοιπόν θα στηρίζει το Ισραήλ, αν επιστρέψουμε εκεί;» Μόλις σε 8 δολλάρια ετησίως αντιστοιχεί σε κάθε Εβραίο της Αμερικής η βοήθειά τους για το τεράστιο έλλειμμα του Ισραήλ. Υποστηρίζουν μεν το Ισραήλ πολιτικά, αλλά οικονομικά δεν φαίνονται ιδιαίτερα γενναιόδωροι!

(ι)
Ο ίδιος ο Hearzl είχε ειρωνευθεί  την άποψη, ότι μία τέτοια συμβίωση είναι δυνατή, αφού όλοι οι άνθρωποι είναι δήθεν ίδιοι. Σε επιστολή του προς τον Βίσμαρκ το 1895, υποστηρίζοντας την ίδρυση εβραϊκού κράτους έγραφε: «Δεν ωφελεί καθόλου να νομοθετήσουμε ξαφνικά “από αύριο είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι”. Τέτοια πιστεύουν μόνο οι πολιτικοί της μπυραρίας και οι ανώτεροι συνάδελφοί τους, οι από καθέδρας φλύαροι και θεωρητικοί μωρολόγοι – και στους τελευταίους λείπει μάλιστα το καλλίτερο από τους άλλους τους αμόρφωτους – η μπύρα!»

(ια)
Δευτερον. ΙΖ. 15.

το κείμενο αλιευθει απο το Ιστολογιο Ελληνων δικτυο

ο σύγχρονος εβραϊσμός

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s